POESIAS E CRÔNICAS

CANCEI, SÔ!

Ó sêo moço, ispie  pra mim,
Fáiz favô di mi iscuitá
Du cumêçu inté u fim,
Das coiza qui ieu vô contá.

Pôssu iscrevê trevessadu,
Máis eu sei lê um jorná,
Ouçu nutiça nu rádiu
E a televizão falá.

Nunca vi tanta ruindádi
Nu qui ispío istampadu.
Di nutiça, só mardádi,
Di genti, só discaradu.

Nóis áji qui nem beóçu
I inléji um pessuá,
Qui é pra cuidá dus negóci
Qui nóis num pódi cuidá.

Prumetendu u mundu intêru,
Antis dus besta votá,
Dispois qui tão nu pulêro,
Só qué cumê i rôbá.

Pra êlis, farra i urgia.
Pra nóis, só xêga fubeca.
Rôbam inté cega Maria!
 Dinhêru vai nas cueca.

Nus hospitá disprezado,
Farta remédiu i dotô.
Nóis só vévi amedrontadu
Teim bandidu ondi nóis fô.

Nas istrada isburacada
Só jumentu pódi andá.
Nas iscóla impanturrada,
Num teim vaga pra istudá.

Issu num tá brincadêra
Dá vontade di xorá.
Pra falá da bandaiêra
Vô percizá dum jorná!

Num tem jeitu di aprendê
dispois di tantu apanhá?
Num tendu a quem ricorrê,
Nóis teim qui si conformá?

Pará di querê vantági,
Dexá di fazê bestêra.
Nóis vévi na disvantagi!
Cançei dessa vergonhêra.

Nóis perciza di vortá
A creiá qui teim manêra
Di torná a si orguiá
Dessa terra brazilêra!

Autora: Lêda Mello

Qual a sua opinião sobre esta matéria?
Envie suas críticas e sugestões.

Clique aqui

Deseja enviar esta página para um
"Velho Amigo"?

Clique Aqui

<< Clique Aqui para voltar